ایجاد حساب کاربری

*

*

*

*

*

*

رمز عبور را فراموش کرده اید ؟

*

بازدیدگنندگان گرامی، بخش دانلود موسیقی به سایت اضافه شد.

به کانال تلگرام ما بپیوندید:

تنبیه کودکان (دکتر برتراند راسل)

تنبیه کودکان

 

تنبیه کودکان (برتراند راسل)

در قدیم تنبیه کردن مسئله مهمی تلقی می شد و معتقد بودند تنبیه پسر یا دختر اصلی مهمی است و برای تربیت لازم است. متخصصین تعلیم و تربیت، تنبیه را عملی انسانی نمی دانند. روسو معتقد بود که باید تربیت را به طبیعت واگذار کرد. امیل تنبیه را در بعضی مواقع ضروری می دانست.

 

امروزه، عده ای با ایمان کامل معتقد به تنبیه کردن سخت هستند و عده ای مطلقا با تنبیه مخالف هستند و می گویند بدون تنبیه هم می شود کودک تعلیم و تربیت کرد و بین این دو عقیده فاصله زیادی وجود دارد. ولی من (برتراند راسل) معتقد هستم تنبیه گاهی و به ندرت در تعلیم و تربیت موثر است، ولی گمان نمی کنم تنبیه خیلی جدی لازم باشد. به نظر من با شدت حرف زدن یا کمی خشونت در کار و رفتار خود نوعی تنبیه است.

وقتی بچه های من با هم بد رفتاری می کردند، مادرشان فقط به اخم کردن و تذکر دادن آن ها را آرام می کرد و هیچ وقت احتیاج به تنبیه شدید نبود و نتیجه هم بسیار خوب بود. حتی وقتی کار به مرحله تنبیه جدی می رسید، ما او را در اتاقی در باز می فرستادیم و می گفتیم تا خودت را اصلاح نکردی حق نداری از اتاق خارج شوی. او بعد از چند دقیقه با گریه می آمد و قول می داد که اصلاح شده و واقعا رفتارش بهتر می شد.

هیچ وقت ما احتیاج به تنبیه شدید را حس نکردیم. با روش آموزش قدیم و اعتقاد به تنبیه شدید، کودک اصولاً بد اخلاق تر و نا فرمان تر می شود. اگر کودک رفتارش بی اندازه بد است، باید قبول کرد که گناه این کار به گردن پدر و مادر است و کودک با داشتن پدر و مادر منطقی و منظم، حتماً کودک منطقی و حرف گوش کنی تربیت خواهد شد.

کودک قبل از هر چیز باید مطمئن شود و حس کند که او را دوست دارند. پس از آن، پدر و مادر می بایست «نباید ها» را به کودک گوشزد کرده و دلایل آن را به او بگویند، و کاملاً آن را از روی صداقت بیان کنند.

در خانواده ای که منطق بر قرار باشد، هیچ وقت احتیاج شدید به تنبیه پیدا نخواهد شد.

وقتی بچه لوس است و از آزار رساندن به بچه های دیگر لذت می برد، باید او را تنبیه کرد و مانع از ادامه این رفتار او شد. اما برای این کار لازم نیست که او را شدیداً تنبیه کرد. فقط کافی است که مثلاً به او اجازه داده نشود که در جمع بچه های دیگر شرکت کند. همین کار باعث می شود که او ببیند که کودکان دیگر در جمع خود از وجود هم لذت می برند و او محروم شده است، خود تنبیه موثری است. من (برتراند راسل) اصولاً میل دارم که تنبیه چیزی باشد که بچه آن را دوست نداشته باشد و از آن ناراحت شود، نه کاری که باعث خوشحالی یا ترس او بشود.

کودک میل زیادی به یاد گرفتن دارد و اصولاً برای یادگیری احتیاجی به زور نیست. مگر اینکه به طور صحیح عمل نشود. همین موضوع درباره خواب و خوراک هم صدق می کند. جای تردید نیست که خواب و خوراک از احتیاجات ضروری کودک است ولی وقتی پدر و مادر درست عمل نمی کنند، کم کم کودک تصور می کند که خواب و خوراک او به نفع والدین است و اگر بچه مطمئن است که اشتها دارد باید سر والدین خود منت بگذارد تا بخوابد یا غذا بخورد. در صوتی که اگر درست عمل شود کودک این احتیاجات را خود به خود طلب خواهد کرد، مگر اینکه بچه بیمار و یا ناخوش باشد که مسئله کاملاً فرق می کند. پس نباید کودک را برای مسائل مورد نیاز خودش تنبیه کرد. تنبیه های کم برای اشتباهات کوچک مفید است (مثلاً برای اصلاح رفتار و حرکات).

تشویق و سرزنش یکی از بهترین روش های تنبیه برای کودکان کوچک است و برای جوانان بیشتر موثر است، البته اگر شخص تنبیه کننده مورد احترام و قبول آن ها باشد. حتی به نظر من، اگر آموزش با تشویق و سرزنش همراه نباشد، نمی تواند به نتیجه برسد. البته نباید برای این کار احتیاط را از دست داد. در درجه اول باید دقت کرد که تنبیه با نوع کار انجام شده تناسب داشته باشد. هیچ وقت نباید به کودک گفت که تو این کار را بدتر از کی و کی انجام داده ای یا کی و کی از تو بهتر است. این مسئله اولاً در کودک ایجاد تحقیر نسبت به دیگران می کند و دوم ایجاد حس دشمنی. اصولاً باید روش سرزنش را کمتر از تشویق به کار برد. سرزنش باید در مواقع خیلی ضروری انجام شود و همین که موضوع از بین رفت فراموش شود. هیچ وقت نباید برای کارهای عادی و مسائلی که انجام آن الزامی است تشویق به کار برد. مثلاً برای انجام یک کار شجاعانه یا کار خوب و غیر منتظره مانند گذشت برای دیگران و امثال آن باید تشویق به کار برد تا باعث رشد اخلاقیات کودک گردد. در آموزش و یادگیر اگر کودکی یک کار درستی را کاملاً درست انجام داد لیاقت تشویق دارد. تشویق برای انجام دادن کارهای مشکل و غیر ممکن لازم است و بویژه جوانان از آن لذت می برند و راضی می شوند. ولی نباید کاری کرد که هدف جوانان تشویق شدن باشد، چون اصل این است که آن ها باید برای نفس کار و عشق به آن کار و حس انجام آن زحمت بکشید و پیشرفت کنند.

تنبیه کردن قسمت کوچکی از تعلیم و تربیت است و باید با روش صحیح انجام شود و خیلی اشتباه است که پدر و مادر منتظر شوند تا کودک اشتباهی را بکند و بعد او را تنبیه کنند. اگر کودکی دوست دارد که کار اشتباهی را انجام دهد، اگر ما صبر کنیم و در موقع ارتکاب جرم او را تنبیه کنیم، فقط به کودک یاد می دهیم که باید طوری آن کار را انجام دهد که پدر و مادر او را نبینند و مخفیانه باشد. باید قبل از انجام اشتباه آگاهی کافی به کودک داده شود. باید کاملاً برای او توضیح داد تا موضوع کاملاً برایش روشن باشد.

این کارها را باید از کوچکی شروع کرد ولی همیشه روش کار باید طوری باشد که با محبت و علاقه همراه باشد و کودک آن را درک کند.هیچ وقت کاری نکنید که بچه فکر کند که شما از روی عصبانیت او را تنبیه می کنید، بلکه باید تنبیه را هم نوعی از تعلیم و تربیت حس کند. با این روش هیچ وقت قساوت و خشونت در کودک رشد نخواهد کرد.

تنبیه کودک باید به صورتی انجام گیرد که او بفهمد کار بدی کرده است و مجازات می شود. نه اینکه او احساس کند چون ضعیف و کوچک است تنبیه می شود.

تنبیه بدنی هرگز صحیح نیست. چه بسا کودک به علت درد در ابتدا ناراحت شود ولی بعدها هیچ اهمیتی ندهد. این کار حس خشونت و قساوت را در کودک رشد می دهد. دیده شده است که کودک به تنبیه بدنی عادت کرده و آن را یک عمل عادی تلقی می کند و نتیجه می گیرد که با زور بدنی و آزار دیگران می تواند در زندگی موفق باشد و قدرت بدست آورد. تنبیه بدنی، اعتماد کودک را از پدر و مادر و معلم کم می کند، چیزی که وجودش لازم و ضروری است.

پدر و مادر باید طوری کودک خود را تربیت کرده باشند کودکشان آنقدر احساس آزادی کنند که در حضور آن ها همانگونه در غیبت آنان رفتار می کنند، رفتار کنند. این نشان می دهد که کودک از حضور پدر و مادر خود لذت برده و کاملاً احساس آرامش دارد.

محبت و علاقه به کودک، بزرگترین هدیه ای است که طبیعت به پدر و مادر داده است و اغلب به علت رفتار خود پدر و مادر، از این موهبت برخوردار نیستند. این کافی نیست که به کودک بگوییم که باید پدر و مادرت را دوست داشته باشی و این وظیفه کودک است ولی هیچ کاری که این محبت را بوجود بیاورد انجام ندهیم. افرادی که تصور می کنند محبت وظیفه است، افرادی هستند که محبت و احساس هیچ چیزی را درک نکرده اند و روابط آن ها فقط براساس خشونت و عدم احساس انسانی است. تنبیه نادرست یکی از علائم همین مطلب است.

 

 

منبع: آموزش و زندگی بهتر، برتراند راسل، ترجمه ناهید فخرایی

 

 

همچنین مطالب زیر را مطالعه کنید:

 

آموزش راستگویی و صداقت به کودک (دکتر برتراند راسل)
با کودکی که به تنهایی نمی خوابد چه باید بکنیم؟
چگونه بچه ها را به علم و دانش علاقه مند کنیم؟
بالا